Actualiteit vanavond: Elfstedentocht 1997

 

NOS- ga je diep diep schamen. Een avond vullen met “nieuws” over de Elfstedentocht 1997.

Is dat de taak van de NOS? Is dat waar de belastingbetaler aan meedraagt als we het over een publieke omroep hebben?  Is er dan werkelijk geen actueel nieuws meer?

Dieper kun je niet zinken.

Shoeshine

Ik geef het eerlijk toe- in het huishouden ben ik soms een luie donder. Ik heb een grondige hekel aan overhemden strijken, ramen lappen en schoenen poetsen.

De overhemden en ramen laat ik graag aan anderen over. Maar waar moet ik met mijn schoenen naar toe?

In Utrecht kom je jammer genoeg weinig schoenenpoetsers tegen. Aan mij hebben ze waarschijnlijk een goede klant. Ik denk wel eens: waarom laten die Oost-Europese accordeon-spelers zich niet omscholen tot schoenenpoetser? Verdient een stuk beter, schat ik zo in.

'Gone with the wind'

“Raar ding, kan beter naar Leidsche Rijn, dat gebied is toch al een ratjetoe aan (wan) smaak.”

 “Waarom -in hemelsnaam waarom nou toch- hele hopen belastingpoet verbranden en kostbare rescources compleet zinloos verspillen aan dit soort afschuwelijke monstrositeiten van c-artiesten, die niet eens in staat zijn om de gunst van de markt voor zich te winnen….? Zeg mij waarom!”

Altijd fijn- van die voorspelbare reacties als er geld wordt uitgegeven aan beeldende kunst.

Deze reacties gaan over het kunstwerk 'Gone with the wind' van Helen Evans en Heiko Hansen.

Ik kan wel (glim)lachen om deze hijskraan zonder functie. Is het een ludiek commentaar op alle bouwactiviteit in het Utrechtse stationsgebied? Of gewoon een kleurig ding in dit stukje van de stad.

Meer van dit soort werken, zou ik zeggen. 

Sven

Krachthonk. Tot voor kort had ik bij dat woord alleen een misschien wat stereotiep beeld- gespierde mannen die in de weer zijn met halters en anabolen. Ik schatte in dat ik er me net zo thuis zou voelen als bij een Van der Valk restaurant of Action- winkel.

Ik had het verkeerd ingeschat. Ruim een half jaar ben ik zo’n twee keer in de week te vinden bij Club Sven.  Personal training- niet goedkoop, maar voor mij werkt het.

Nu kan ik meepraten over de ‘cable row’, ‘face pulls’ en ‘walking lunges’. Inderdaad- het gaat daar allemaal in het Engels.  

Niet verwacht dat ik me ooit min of meer thuis zou kunnen voelen in het krachthonk.

Cora

“Probeer het eens in een automaat”, zei de instructeur nadat hij met de schrik vrij was gekomen.

Wel een goed advies- automaat rijden is inderdaad een wereld van verschil. Nu heb ik wél het idee dat ik het autorijden ooit onder de knie krijg. Dankzij de automaat. En dankzij Cora, mijn geduldige instructrice. Ik vind het zelfs leuk om auto te rijden. Dat had ik nooit gedacht.

The Starbucks Name Game.

Ik noem het maar The Starbucks Name Game. De regels zijn simpel: geef bij je bestelling bij Starbucks gewoon een andere naam op. Iedereen heeft dat wel eens gedaan. Toch? Wel even opletten natuurlijk en reageren als jouw tijdelijke naam wordt opgeroepen als de bestelling klaar is.

Heerlijk om eindelijk eens anders te heten. Wilde je altijd al Flip heten? Nu kan het.

Ik was een beetje de creativiteit kwijt en viel iets te vaak terug op de naam Wim. Vandaag heet ik voor de verandering Alex. Dus geen Wim. Of Han.